Bloog Wirtualna Polska
Są 1 111 584 bloogi | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Czarny kot




TEN KOT JEST CZARODZIEJEM


kochajmy wszystkie zwierzęta a szczególnie czarne kotki które dają nam ochronę




Jest kochanym kotem !

Ten kotek jest kochanym kotkiem , kiedy wyruszam w podróż moj kotek zawsze czeka na mnie , dziś wyjechałam dolasu  na grzyby , kot został przy bramce , kiedy wróciłam po kilku godzinach , mój kot czekał na mnie w ogródku pod bramką  kilka godzin , zastałam go spiącego na trawce zwiniętego w kuleczkę , mój kochany kocurek.


Magiczny kot Wróżki Elleni spełni Twoje życzenie


 







 

Nieposkromiony koci charakter i tajemniczość, w połączeniu z czarnym futrem i wielkimi, przenikliwymi oczami stały się w średniowieczu przyczyną powstania wielu zabobonów i przesądów, których część przetrwała do dziś. Grecy tłumaczą to inaczej że czarny kot ostrzega przed nieszczęściem a nie sprowadza nieszczęście .

I tak na przykład powiadają, że gdy czarny kot przebiegnie ci drogę, stanie się coś niedobrego. Ale trzy czarne koty zobaczone na raz to wróżba powodzenia. Spotkanie kota w pierwszy dzień nowego roku to dobry znak. Lecz gdy zwierzak przejdzie pod drabiną, nie wchodź na nią - nieszczęście murowane. Dawniej wszystkie żony marynarzy trzymały czarne koty, by uchronić męża przed nieszczęściem. Także wśród marynarzy koty były uważane za przynoszące szczęście oraz za nosicieli duchów ochronnych.

Z tego powodu na pokładzie statku zawsze znajdował się przynajmniej jeden kot - także dlatego, by przeganiał myszy, które mogły zdziesiątkować zapasy jedzenia. Także aktorzy i ludzie teatru trzymali koty na szczęście. Dla górników obecność kota w kopalni była za to tabu - przynosił nieszczęście. Przesądy te są tak trwałe, że w historii było wielu tyranów i władców, nienawidzących koty. Wiadomo, że Adolf Hitler i Aleksander Wielki wręcz bali się tych miękkich przytulanek. Zadziwiające, że ci wojenni podżegacze bali się tak niewinnych zwierzątek. Może miało to związek z tym, że koty są tak bardzo niezależne i nie można ich ujarzmić?.

W dawnych czasach uważano, że koty - niezależnie od swej barwy - są w stanie ściągać na siebie choroby mieszkających w tym samych domu ludzi. Za pewny znak, że chory człowiek musi umrzeć, uważano fakt opuszczenia na stałe domu przez mieszkającego tam kota. Jeżeli kot kichnie na pannę młodą w dniu ślubu, jej małżeństwo będzie zdrowe i szczęśliwe. Jeśli jednak kot kichnie trzy razy pod rząd, to ten, kto mieszka z kotem zachoruje na przeziębienie. Wierzyć w to czy nie?.




 
KOTY  KOTKI  KOTECZKI  CZARNE  KOTY

http://www.koty.pogodzinach.





W innych krajach np. GRECJA Czarne koty są poważane i szanowane , po mimo to że sieją strach

Polacy są przesądni - wynika z sondażu OBOP. Blisko trzy piąte Polaków (58 proc.) wierzy w zabobony. Wiarę w przesądy zdecydowanie częściej deklarują kobiety niż mężczyźni.

Aż 65 proc. kobiet i 51 proc. mężczyzn wierzy, że coś może przynieść pecha lub szczęście.
Skłonność do przypisywania pewnym zdarzeniom magicznego znaczenia charakteryzuje najczęściej gospodynie domowe (74 proc.), pięćdziesięciolatków (67 proc.), osoby bezrobotne (66 proc.), pracowników administracji i usług (64 proc.), a także respondentów, którzy źle oceniają swoją sytuacją materialną (63 proc.). Obojętność wobec przesądów charakteryzuje częściej niż innych najstarszych badanych - w wieku 60 i więcej lat (51 proc.), emerytów i rencistów oraz kierowników i specjalistów (po 47 proc.).

Więcej Polaków wierzy w szczęśliwe znaki losu niż w znaki zwiastujące niepomyślność. 51 proc. respondentów wskazało przynajmniej jeden przedmiot bądź sytuację przynoszącą szczęście, a 46 proc. badanych wybrało przynajmniej jeden przesąd zwiastujący nieszczęście.

Wśród znaków przynoszących szczęście najczęściej Polacy wymieniają kominiarza (38 proc.). Jedna trzecia społeczeństwa (33 proc.) wierzy, że przychylność losu przynieść może czterolistna koniczyna. 21 proc. ankietowanych sądzi, że zapewni im talizman. Natomiast cyfra 7 oraz rozbicie szklanki czy kieliszka wróżą pomyślność zdaniem odpowiednio 19





Histroria rasy...

Przez długi czas nie doceniano tego krzepkiego północnoamerykańskiego kota, którego traktowano po prostu jako pospolitego łowcę myszy, nadającego się tylko do życia na terenach wiejskich. 
Kiedy jednak odkryto go w całej krasie i okazałości, bardzo szybko zdobył przychylność hodowców. Mimo że koty tej rasy hoduje się dość intensywnie już od początku lat 70., ich fenotyp do dzisiaj przypomina dzikich i półdzikich przodków ze stanu Maine w Stanach Zjednoczonych, od którego pochodzi nazwa rasy. W zagrodach chłopskich nadal spotyka się rosłe, pozostawione naturze "coony", jak je się czule nazywa, odpowiadające fenotypowi kotów, jakie pierwsi osadnicy prawdopodobnie trzymali w celu tępienia szkodników żywności. Mimo zaciętego sporu w ostatnich latach na temat fenotypu dzisiejszych kotów rasy maine coon są one nadal duże, muskularne i nie należy do rzadkości spotkanie kocura, którego całkowita długość ciała przekracza metr. Również spór między zwolennikami typu amerykańskiego a zwolennikami typu europejskiego, dotyczący kierunku hodowli, nie wpłynął na zmianę dużego i długiego ciała. Można więc mieć nadzieję, że także w przyszłości będzie się hodowało koty maine coon z nastawieniem na zachowanie cech wzorca, jak budowa ciała i jakość futra. 

Futro...

Koty maine coon mają półdługie futro dobrze chroniące przed wodą i zimnem, co jest bardzo ważne dla życia na swobodzie. Ciało jest chronione przed przechłodzeniem grubą warstwą miękkiego i delikatnego podszycia, nad które wystają mocne i długie włosy okrywowe. Długość futra jest zróżnicowana: na brzuchu i piersi oraz w okolicy genitaliów jest ono dłuższe, natomiast na grzbiecie, barkach i kończynach krótsze. W zimie dochodzi do tego jeszcze okazały i gęsty kołnierz na głowie i piersi, a także dłuższe partie futra na tylnych kończynach przypominające spodnie typu  golfy. Długi i puszysty ogon, który zimą jest szczególnie gęsty, zapewnia żyjącymna otwartej przestrzeni kotom tej rasy dodatkową ochronę przed utratą ciepła, gdy go sobie ułożą wokół głowy.Ogon jest "reprezentacyjną" częścią ciała kotów maine coon i u wzorcowych osobników osiąga długość równą długości reszty ciała, co sprawia, że koty te wydają się jeszcze większe i potężniejsze. Podczas ruchu zwierzęcia włosy ogona "latają", co wywołuje skojarzenia z szopami praczami, od których pochodzi drugi człon nazwy rasy (coon = szop). W miesiącach ciepłych koty maine coon prawie całkowicie linieją - z wyjątkiem ogona - i przez to również swoim właścicielom ułatwiają pielęgnowanie, gdyż gęste futro zimowe kotów żyjących w mieszkaniach trzeba codziennie czesać specjalnym grzebieniem i szczotkować.

Budowa...

Koty maine coon mają silną budowę kości i długie kończyny z charakterystycznymi dużymi i gęsto owłosionymi łapami. Szybko rosną oraz są odporne i mimo swego okazałego ciała wyglądają wytwornie. Dodatkową cechą rozpoznawczą rasy jest trójkątna głowa z dobrze wykształconym, wyraźnie szerokim i kanciastym pyszczkiem. Długi i prosty nos oraz wydatny podbródek wrażenie to jeszcze wzmacniają, tworząc w profilu jedną linię. Wysoko stojące uszy o szerokiej nasadzie powinny być ostro zakończone i mieć typowy dla rasy pędzelek włosów. Duże oczy powinny być szeroko rozstawione i trochę ukośne, jednak nie do tego stopnia, aby wyglądały jak orientalne.  Koty maine coon mają charakterystyczne "sowie" spojrzenie, które sprawia, że nawet dorosłe, okazałe osobniki wyglądają "dziecinnie".

Charakter...

Maine coon są atrakcyjne nie tylko z powodu swego wyglądu. W wyniku sterowanej selekcji stały się rasą nie tylko piękną, lecz przede wszystkim pożądaną z tego względu, że jej przedstawiciele przywiązują się do człowieka i - w porównaniu z innymi rasami kotów i innymi gatunkami zwierząt domowych - są bardziej towarzyskie i łatwiejsze we współżyciu. Kotki maine coon są nadzwyczaj troskliwymi matkami i odznaczają się niezawodnym instynktem macierzyńskim. Wychowują swoje kocięta, których często jest 6 lub 7, bez żadnych kłopotów, przy czym naturalne porody są u tej rasy normą. Nawet kocury niekiedy biorą udział w wychowywaniu młodych, które szybko rosną i w wieku 9 lub 10 miesięcy osiągają imponującą masę ciała dochodzącą do 5 kg. W hodowli tradycjonaliści zwracają uwagę na zachowanie odpowiednich rozmiarów ciała i masywnego, prostokątnego kształtu sylwetki, natomiast zwolennicy eksperymentowania przywiązują więcej wagi do poprawy jakości i barwy futra, przy czym nie stronią od krzyżowania z innymi rasami. Ci, którzy celu hodowli upatrują w utrzymaniu oryginalnej budowy ciała, krzyżują ze sobą wszystkie odmiany barwne, natomiast ci, którzy dążą do zmniejszenia  rozmiarów ciała w celu poprawy jakości lub barwy futra, zwracają więcej uwagi nahodowlę nastawioną na utrzymanie czystości barwy. Również u kotów maine coon istnieją dwie grupy kolorów, mianowicie z dzikim umaszczeniem agouti i jednobarwne.





oceń
7
10

komentarze (2) | dodaj komentarz

Licznik odwiedzin:  29 066